دانشنامه جامع کمپرس یخ19
فصل ۱۹
دانشنامه جامع کمپرس یخ و ژلپک
محاسبه اقتصادی تولید ژلپک؛ از قیمت مواد اولیه تا قیمت تمامشده، بستهبندی، انرژی و سود
مقدمه
تولید ژلپک فقط یک مسئله فنی نیست؛ در تولید تجاری، حتی اگر فرمولاسیون از نظر سرمایش عملکرد مناسبی داشته باشد، چنانچه قیمت تمامشده کنترل نشود، محصول توان رقابت اقتصادی نخواهد داشت.
قیمت یک ژلپک تنها از قیمت آب و پلیمر تشکیل نمیشود. فیلم بستهبندی، عملیات اختلاط، نیروی انسانی، دستگاه پرکن، دوخت حرارتی، کنترل نشتی، ضایعات، برق مصرفی، انبارداری، بستهبندی ثانویه، حملونقل، استهلاک تجهیزات و هزینههای عمومی نیز در قیمت نهایی مؤثر هستند.
در این فصل یک روش عملی برای محاسبه قیمت تمامشده ژلپک ارائه میشود تا تولیدکننده بتواند قبل از سرمایهگذاری صنعتی، هزینه واقعی هر واحد را برآورد و سپس با اطلاعات واقعی خط تولید آن را اصلاح کند.
—
۱۹-۱ ـ قیمت تمامشده چیست؟
قیمت تمامشده، مجموع هزینههایی است که برای تولید یک واحد محصول صرف میشود.
برای ژلپک میتوان بهصورت ساده نوشت:
قیمت تمامشده هر ژلپک = هزینه مواد اولیه + بستهبندی + تولید + انرژی + نیروی انسانی + ضایعات + استهلاک + هزینههای عمومی
این عدد با قیمت فروش تفاوت دارد.
قیمت فروش باید علاوه بر قیمت تمامشده، هزینههای فروش، بازاریابی، توزیع، مالیات و حاشیه سود موردنظر را نیز پوشش دهد.
—
۱۹-۲ ـ مهمترین اجزای هزینه
در یک ژلپک آبپایه معمولاً این موارد باید در محاسبه اقتصادی دیده شوند:
1. آب
2. پلیمر جاذب
3. افزودنیهای احتمالی
4. فیلم یا کیسه
5. هزینه دوخت
6. انرژی اختلاط
7. انرژی تجهیزات تولید
8. نیروی انسانی
9. ضایعات مواد
10. ضایعات بستهبندی
11. کنترل کیفیت
12. بستهبندی نهایی
13. استهلاک دستگاهها
14. تعمیرات
15. اجاره یا هزینه فضای تولید
16. انبارداری
17. حملونقل
18. هزینههای اداری و فروش
همه این موارد الزاماً در همه خطوط به یک اندازه مهم نیستند.
—
۱۹-۳ ـ چرا محاسبه بر اساس یک کیلوگرم مفید است؟
یکی از بهترین روشها برای مقایسه فرمولاسیونهای مختلف، محاسبه هزینه به ازای یک کیلوگرم محصول نهایی است.
مثلاً اگر دو فرمولاسیون دارای عملکرد سرمایشی مشابه باشند اما یکی قیمت تولید پایینتری به ازای هر کیلوگرم داشته باشد، میتوان آن را از نظر اقتصادی بررسی کرد.
فرمول کلی:
هزینه هر کیلوگرم = کل هزینه تولید ÷ وزن محصول سالم تولیدشده
این روش برای مقایسه محصولات با وزنهای مختلف بسیار مفید است.
—
۱۹-۴ ـ هزینه آب
آب در فرمولاسیونهای آبپایه معمولاً سهم وزنی بالایی دارد، اما ممکن است سهم اقتصادی آن بسیار کمتر از پلیمر و فیلم باشد.
با این حال، کیفیت آب نیز اهمیت دارد.
آب مورد استفاده باید از نظر مواردی مانند:
– سختی
– املاح
– pH
– آلودگی میکروبی
– مواد معلق
بررسی شود.
بنابراین نباید فقط قیمت هر لیتر آب را در نظر گرفت؛ هزینه تصفیه احتمالی نیز باید محاسبه شود.
—
۱۹-۵ ـ هزینه پلیمر جاذب
در بسیاری از ژلپکهای پلیمری، پلیمر جاذب یکی از مهمترین اجزای هزینه است.
اگر قیمت پلیمر بالا باشد، حتی کاهش چند درصدی مصرف آن میتواند تأثیر قابلتوجهی بر قیمت تمامشده داشته باشد.
اما کاهش پلیمر نباید صرفاً با هدف کاهش هزینه انجام شود.
اگر مقدار پلیمر بیش از حد کاهش پیدا کند، ممکن است:
– آب آزاد افزایش یابد؛
– ژل ناپایدار شود؛
– احتمال نشتی افزایش یابد؛
– رفتار محصول در انجماد تغییر کند؛
– یکنواختی محصول کاهش پیدا کند.
بنابراین باید هزینه و عملکرد همزمان بررسی شوند.
—
۱۹-۶ ـ محاسبه هزینه پلیمر
فرض کنیم:
– وزن پلیمر در هر بسته = M گرم
– قیمت هر کیلوگرم پلیمر = P تومان
هزینه پلیمر:
هزینه پلیمر = M ÷ 1000 × P
برای مثال، اگر در یک نمونه ۲۰ گرم پلیمر مصرف شود و قیمت هر کیلوگرم پلیمر ۳۰۰ هزار تومان باشد:
۲۰ ÷ ۱۰۰۰ × ۳۰۰۰۰۰
= ۶۰۰۰ تومان
این فقط یک مثال محاسباتی است و قیمت واقعی باید بر اساس خرید واقعی مواد تعیین شود.
—
۱۹-۷ ـ هزینه فیلم بستهبندی
در بسیاری از پروژهها، هزینه فیلم دستکم گرفته میشود.
در حالی که فیلم باید:
– در برابر پارگی مقاوم باشد؛
– در دمای پایین شکننده نشود؛
– قابلیت دوخت مناسبی داشته باشد؛
– در برابر فشار داخلی مقاومت کند؛
– در حملونقل سوراخ نشود.
بنابراین ارزانترین فیلم الزاماً اقتصادیترین گزینه نیست.
—
۱۹-۸ ـ محاسبه وزن فیلم
اگر مساحت فیلم مورد استفاده برای یک بسته مشخص باشد، میتوان وزن آن را از گرماژ فیلم محاسبه کرد.
فرمول ساده:
وزن فیلم = مساحت × گرماژ
مثلاً اگر مجموع مساحت فیلم مصرفی ۰٫۰۵ مترمربع و گرماژ آن ۱۰۰ گرم بر مترمربع باشد:
۰٫۰۵ × ۱۰۰ = ۵ گرم
در نتیجه حدود ۵ گرم فیلم برای هر بسته مصرف میشود.
مقدار واقعی باید با اندازه و ساختار بسته محاسبه شود.
—
۱۹-۹ ـ هزینه دوخت
دوخت حرارتی نیز هزینه دارد.
این هزینه شامل:
– برق دستگاه
– زمان دستگاه
– اپراتور
– استهلاک المنت
– تعمیرات
– ضایعات ناشی از دوخت ناموفق
است.
اگر سرعت دستگاه بالا باشد، سهم دوخت در هر بسته کاهش مییابد.
—
۱۹-۱۰ ـ اثر تیراژ تولید
یکی از مهمترین عوامل اقتصادی، تعداد تولید است.
مثلاً هزینه استهلاک و آمادهسازی یک دستگاه در تولید:
– ۱۰۰ بسته
– ۱۰۰۰ بسته
– ۱۰ هزار بسته
– ۱۰۰ هزار بسته
یکسان نیست.
در تیراژ پایین، هزینه ثابت هر محصول بالا میرود.
در تیراژ بالاتر، هزینه ثابت بین تعداد بیشتری محصول تقسیم میشود.
—
۱۹-۱۱ ـ هزینههای ثابت و متغیر
هزینهها را میتوان به دو گروه تقسیم کرد.
هزینه متغیر
با افزایش تولید افزایش مییابد، مانند:
– آب
– پلیمر
– فیلم
– کارتن
– برچسب
– برخی مواد مصرفی
هزینه ثابت
در کوتاهمدت الزاماً متناسب با تعداد محصول تغییر نمیکند، مانند:
– اجاره
– بخشی از حقوق
– تجهیزات
– برخی هزینههای اداری
– استهلاک
این تفکیک برای تعیین نقطه سربهسر بسیار مهم است.
—
۱۹-۱۲ ـ نقطه سربهسر
نقطه سربهسر مقداری از فروش است که در آن درآمد با مجموع هزینهها برابر میشود.
به زبان ساده:
درآمد = هزینه کل
قبل از این نقطه، فعالیت ممکن است هنوز هزینههای ثابت خود را پوشش نداده باشد.
بعد از آن، هر واحد اضافه میتواند سهم بیشتری در سودآوری داشته باشد؛ البته مشروط به اینکه سایر هزینهها و شرایط بازار ثابت نمانند.
—
۱۹-۱۳ ـ نقش ضایعات
هیچ خط تولیدی معمولاً ۱۰۰ درصد بدون ضایعات نیست.
ضایعات ممکن است از موارد زیر ایجاد شوند:
– اشتباه در وزنکشی
– پارگی فیلم
– دوخت ناقص
– نشتی
– آلودگی محل دوخت
– وزن خارج از محدوده
– اختلاط نامناسب
– محصول برگشتی
– آسیب هنگام بستهبندی
بنابراین باید درصدی برای ضایعات واقعی خط در مدل اقتصادی لحاظ شود.
—
۱۹-۱۴ ـ محاسبه هزینه ضایعات
اگر ۱۰۰۰ بسته تولید شود اما ۳۰ بسته قابل فروش نباشد، نرخ ضایعات:
۳۰ ÷ ۱۰۰۰ × ۱۰۰
= ۳ درصد
در این حالت، مواد مصرفشده برای محصولات معیوب نیز بخشی از هزینه تولید محصولات سالم محسوب میشود.
—
۱۹-۱۵ ـ چرا درصد ضایعات باید با داده واقعی تعیین شود؟
در ابتدای پروژه ممکن است تولیدکننده ضایعات را مثلاً ۲ درصد فرض کند.
اما در تولید آزمایشی مشخص شود که:
– ۵ درصد بستهها دوخت نامناسب دارند؛
– ۲ درصد وزن خارج از محدوده دارند؛
– ۱ درصد در آزمون نشتی مردود میشوند.
در این حالت مدل اقتصادی اولیه باید اصلاح شود.
به همین دلیل بهتر است بعد از چند بچ آزمایشی، ضریب واقعی ضایعات محاسبه شود.
—
۱۹-۱۶ ـ هزینه نیروی انسانی
هزینه نیروی انسانی فقط حقوق اپراتور نیست.
باید مواردی مانند:
– حقوق
– بیمه
– مزایا
– آموزش
– زمان آمادهسازی
– کنترل کیفیت
– نظافت خط
در نظر گرفته شود.
برای محاسبه ساده میتوان هزینه نیروی انسانی در یک شیفت را بر تعداد محصولات سالم همان شیفت تقسیم کرد.
—
۱۹-۱۷ ـ افزایش سرعت تولید
افزایش سرعت خط میتواند قیمت تمامشده را کاهش دهد؛ اما فقط زمانی که کیفیت حفظ شود.
اگر سرعت پر کردن افزایش پیدا کند ولی:
– وزنها نوسان کنند؛
– محل دوخت آلوده شود؛
– نشتی افزایش پیدا کند؛
– کنترل کیفیت دشوار شود؛
ممکن است افزایش سرعت در نهایت هزینه واقعی را افزایش دهد.
بنابراین هدف باید بیشترین تولید سالم و قابل فروش باشد، نه صرفاً بیشترین تعداد تولیدشده.
—
۱۹-۱۸ ـ هزینه برق
در تولید ژلپک ممکن است برق برای تجهیزات مختلف مصرف شود:
– میکسر
– پمپ
– دستگاه پرکن
– دستگاه دوخت
– کمپرسور
– تجهیزات کنترل
– سیستم سرمایش یا انجماد، در صورت استفاده داخلی
فرمول ساده:
مصرف برق = توان دستگاه × زمان کار
برای محاسبه دقیقتر باید راندمان واقعی و زمان کارکرد تجهیزات نیز لحاظ شود.
—
۱۹-۱۹ ـ هزینه انجماد
اگر محصول به صورت ژلپک آماده مصرف و منجمد فروخته شود، انرژی انجماد میتواند قابل توجه باشد.
هزینه انجماد به عواملی مانند:
– جرم محصول
– دمای اولیه
– دمای نهایی
– نوع فرمولاسیون
– ظرفیت فریزر
– راندمان سیستم سرمایش
– مدت زمان انجماد
وابسته است.
در نتیجه باید هزینه انجماد واقعی با کنتور برق یا اطلاعات قابل اتکای دستگاه اندازهگیری شود.
—
۱۹-۲۰ ـ تفاوت محصول ژلپک منجمد و غیرمنجمد
از نظر اقتصادی دو مدل کسبوکار میتوان داشت.
مدل اول: فروش ژلپک آماده و منجمد
در این مدل هزینه:
– انجماد
– نگهداری سرد
– حمل سرد
ممکن است افزایش یابد.
مدل دوم: فروش ژلپک آماده اما غیرمنجمد
در این مدل مصرفکننده محصول را قبل از استفاده منجمد میکند.
این روش میتواند هزینه زنجیره سرد تولیدکننده را کاهش دهد، اما تجربه مصرفکننده و بازار هدف متفاوت خواهد بود.
—
۱۹-۲۱ ـ هزینه بستهبندی ثانویه
ژلپک ممکن است داخل:
– کارتن
– نایلون
– جعبه
– بسته چندتایی
قرار گیرد.
هزینه بستهبندی ثانویه باید به تعداد محصولاتی که داخل هر بسته قرار میگیرند تقسیم شود.
—
۱۹-۲۲ ـ هزینه برچسب
برچسب ممکن است اطلاعات زیر را داشته باشد:
– نام محصول
– وزن
– تاریخ تولید
– شماره بچ
– شرایط نگهداری
– دستور مصرف
– هشدارهای ایمنی
– مشخصات تولیدکننده
هزینه چاپ و نصب برچسب باید در قیمت تمامشده وارد شود.
—
۱۹-۲۳ ـ هزینه کنترل کیفیت
کنترل کیفیت هزینه دارد، اما حذف آن میتواند هزینه بسیار بزرگتری ایجاد کند.
آزمونهایی مانند:
– وزن
– ابعاد
– نشتی
– استحکام دوخت
– رفتار پس از انجماد
– چرخه انجماد و ذوب
میتوانند از ورود محصول معیوب به بازار جلوگیری کنند.
—
۱۹-۲۴ ـ هزینه محصول برگشتی
اگر محصول به دلیل نشتی یا پارگی برگشت بخورد، هزینه فقط مربوط به خود محصول نیست.
ممکن است شامل:
– حمل برگشتی
– تعویض محصول
– ارسال مجدد
– بستهبندی مجدد
– خدمات مشتری
نیز باشد.
بنابراین کاهش خرابی میتواند اثر اقتصادی مهمی داشته باشد.
—
۱۹-۲۵ ـ هزینه استهلاک تجهیزات
تجهیزات تولیدی دارای عمر اقتصادی هستند.
برای محاسبه ساده استهلاک میتوان ارزش قابل استهلاک دستگاه را بر عمر اقتصادی مورد انتظار تقسیم کرد.
اما در یک محاسبه دقیقتر باید روش حسابداری مورد استفاده، ارزش اسقاط، میزان کارکرد و شرایط اقتصادی پروژه نیز در نظر گرفته شود.
—
۱۹-۲۶ ـ تعمیر و نگهداری
هزینه تعمیرات را نباید صفر فرض کرد.
تجهیزاتی مانند:
– میکسر
– پمپ
– دستگاه پرکن
– دوخت حرارتی
– کمپرسور
به نگهداری نیاز دارند.
بهتر است بخشی از هزینه سالانه تعمیرات در مدل اقتصادی منظور شود.
—
۱۹-۲۷ ـ هزینه فضای تولید
فضای مورد نیاز میتواند شامل:
1. انبار مواد اولیه
2. محل اختلاط
3. محل پرکنی
4. محل دوخت
5. کنترل کیفیت
6. بستهبندی
7. انبار محصول
باشد.
حتی اگر ساختمان متعلق به تولیدکننده باشد، برای تحلیل اقتصادی بهتر است ارزش استفاده از فضا نیز در نظر گرفته شود.
—
۱۹-۲۸ ـ هزینه حمل مواد اولیه
قیمت خرید پلیمر یا فیلم تنها هزینه خرید نیست.
هزینههای:
– حمل
– بارگیری
– تخلیه
– بیمه حمل در صورت وجود
– بستهبندی حمل
نیز میتوانند بر قیمت واقعی ماده اولیه اثر بگذارند.
بنابراین بهتر است قیمت تحویلشده در کارخانه محاسبه شود.
—
۱۹-۲۹ ـ خرید عمده مواد اولیه
افزایش حجم خرید ممکن است قیمت واحد مواد اولیه را کاهش دهد.
اما خرید عمده همیشه اقتصادی نیست.
زیرا:
– سرمایه در مواد اولیه قفل میشود؛
– فضای انبار بیشتری لازم است؛
– احتمال تغییر قیمت یا مشخصات بازار وجود دارد؛
– عمر یا شرایط نگهداری برخی مواد اهمیت پیدا میکند.
پس باید بین تخفیف خرید و هزینه نگهداری تعادل ایجاد شود.
—
۱۹-۳۰ ـ اثر اندازه ژلپک بر قیمت
دو ژلپک با ظرفیتهای:
– ۲۵۰ گرم
– ۵۰۰ گرم
– ۱ کیلوگرم
– ۲ کیلوگرم
قیمتهای متفاوتی دارند.
اما قیمت دقیقاً به نسبت وزن تغییر نمیکند؛ زیرا بعضی هزینهها ثابت هستند.
مثلاً هزینه:
– برچسب
– دوخت
– کنترل
– بستهبندی
برای یک بسته ۲۵۰ گرمی ممکن است تقریباً مشابه یک بسته ۵۰۰ گرمی باشد.
—
۱۹-۳۱ ـ بسته کوچک یا بزرگ؟
از نظر اقتصادی، تولید بستههای بزرگتر ممکن است هزینه بستهبندی به ازای هر کیلوگرم را کاهش دهد.
اما بسته بزرگتر ممکن است:
– حمل سختتری داشته باشد؛
– انعطاف کمتری داشته باشد؛
– برای برخی جعبهها مناسب نباشد؛
– در صورت خرابی، مقدار بیشتری محصول را از بین ببرد.
بنابراین اندازه باید بر اساس کاربرد نهایی تعیین شود.
—
۱۹-۳۲ ـ اثر شکل بسته بر هزینه
شکل مستطیلی، باریک یا چندبخشی میتواند مصرف فیلم متفاوتی داشته باشد.
یک طراحی مناسب باید بین:
سطح تماس + انعطافپذیری + مصرف فیلم + استحکام
تعادل برقرار کند.
—
۱۹-۳۳ ـ هزینه به ازای سطح تماس
گاهی هدف فقط تولید یک کیلوگرم ژلپک نیست.
ممکن است هدف ایجاد بیشترین سطح تماس سرمایشی با محصول باشد.
در چنین شرایطی شکل بسته اهمیت پیدا میکند.
یک بسته نازک و پهن ممکن است برای برخی کاربردها نسبت به بسته ضخیم با وزن مشابه تماس حرارتی متفاوتی ایجاد کند.
بنابراین طراحی اقتصادی باید همراه با طراحی حرارتی انجام شود.
—
۱۹-۳۴ ـ محاسبه ساده قیمت تمامشده
میتوان یک جدول مانند زیر تهیه کرد:
مورد| هزینه فرضی هر بسته
آب| X
پلیمر| X
فیلم| X
افزودنی| X
نیروی انسانی| X
برق| X
کنترل کیفیت| X
بستهبندی ثانویه| X
استهلاک| X
ضایعات| X
هزینه عمومی| X
جمع| X
ارقام این جدول باید از اطلاعات واقعی تولیدکننده استخراج شوند.
—
۱۹-۳۵ ـ چرا نباید قیمت فروش رقبا را مبنای هزینه قرار داد؟
قیمت فروش رقیب الزاماً نشاندهنده هزینه تولید او نیست.
ممکن است رقیب:
– مواد را عمده خریداری کند؛
– تولید بسیار بیشتری داشته باشد؛
– فیلم ارزانتری استفاده کند؛
– محصول متفاوتی تولید کند؛
– حاشیه سود متفاوتی داشته باشد؛
– بخشی از هزینهها را به روش دیگری محاسبه کند.
بنابراین قیمت رقبا برای تحلیل بازار مفید است، اما جایگزین محاسبه قیمت تمامشده نمیشود.
—
۱۹-۳۶ ـ محاسبه قیمت فروش
پس از محاسبه قیمت تمامشده، میتوان قیمت فروش هدف را تعیین کرد.
بهصورت ساده:
قیمت فروش = قیمت تمامشده + هزینه فروش + حاشیه موردنظر
اما باید هزینههایی مانند مالیات، تخفیف، برگشتی و کمیسیون فروش نیز در مدل واقعی لحاظ شوند.
—
۱۹-۳۷ ـ فروش عمده
در فروش عمده معمولاً هزینه توزیع و فروش هر واحد میتواند کمتر شود.
اما قیمت فروش واحد نیز ممکن است پایینتر باشد.
بنابراین باید قیمت عمده جداگانه محاسبه شود.
—
۱۹-۳۸ ـ فروش مستقیم
در فروش مستقیم، ممکن است قیمت فروش بالاتر باشد، اما هزینههای:
– تبلیغات
– پشتیبانی
– بستهبندی ارسال
– ارسال تکمحصولی
نیز افزایش پیدا کند.
پس «قیمت فروش بالاتر» الزاماً به معنای سود بیشتر نیست.
—
۱۹-۳۹ ـ تخفیف حجمی
میتوان برای مشتریان عمده قیمت پلکانی تعریف کرد.
مثلاً:
– تیراژ پایین: قیمت پایه
– تیراژ متوسط: تخفیف مشخص
– تیراژ بالا: تخفیف بیشتر
اما حداقل قیمت قابل قبول باید بر اساس قیمت تمامشده واقعی تعیین شود.
—
۱۹-۴۰ ـ اهمیت محاسبه سود هر محصول
فرض کنید یک محصول ۱۰۰ هزار تومان قیمت فروش دارد.
این عدد بهتنهایی نشان نمیدهد که محصول سودآور است.
اگر هزینه واقعی تولید، بستهبندی، ارسال، فروش و برگشتی ۹۵ هزار تومان باشد، وضعیت با محصولی که هزینه واقعی آن ۶۰ هزار تومان است تفاوت زیادی خواهد داشت.
بنابراین باید سود واقعی هر واحد محاسبه شود.
—
۱۹-۴۱ ـ تحلیل حساسیت قیمت پلیمر
یکی از بهترین ابزارها، تحلیل حساسیت است.
فرض کنید قیمت پلیمر ۱۰، ۲۰ یا ۳۰ درصد افزایش پیدا کند.
باید بررسی شود قیمت تمامشده محصول چه مقدار تغییر میکند.
اگر تغییر قیمت پلیمر اثر بسیار زیادی داشته باشد، باید برای آن برنامه خرید و تأمین مناسبی در نظر گرفته شود.
—
۱۹-۴۲ ـ تحلیل حساسیت فیلم
همین تحلیل را میتوان برای فیلم انجام داد.
اگر فیلم سهم زیادی از هزینه داشته باشد، کاهش ضخامت یا تغییر ساختار فیلم ممکن است صرفه اقتصادی ایجاد کند.
اما این تغییر فقط پس از آزمون:
– پارگی
– دوخت
– انجماد
– ذوب
– فشار
– نشتی
قابل تصمیمگیری است.
—
۱۹-۴۳ ـ ارزانسازی صحیح فرمولاسیون
ارزانسازی صحیح به معنی کمکردن کورکورانه مواد نیست.
راههای منطقیتر عبارتاند از:
– بهینهکردن مقدار پلیمر
– کاهش ضایعات
– بهبود سرعت تولید
– کاهش مصرف فیلم بدون کاهش ایمنی
– افزایش دقت پرکن
– کاهش زمان توقف خط
– خرید مناسب مواد
– استفاده بهتر از ظرفیت تجهیزات
—
۱۹-۴۴ ـ ارزانسازی خطرناک
برخی کاهش هزینهها ممکن است در ظاهر جذاب باشند اما ریسک ایجاد کنند.
برای مثال:
– کاهش بیش از حد ضخامت فیلم
– کاهش شدید ماده جاذب
– حذف آزمون نشتی
– کاهش کنترل وزن
– استفاده از فیلم نامناسب برای انجماد
– حذف کنترل کیفیت
میتواند هزینههای بعدی را بیشتر کند.
—
۱۹-۴۵ ـ قیمت تمامشده آزمایشگاهی
در مرحله آزمایشگاهی، قیمت هر نمونه معمولاً بالا است.
زیرا:
– خرید مواد کمحجم است؛
– زمان اپراتور زیاد است؛
– دستگاهها در ظرفیت کامل کار نمیکنند؛
– ضایعات نسبی بیشتر است.
بنابراین نباید قیمت نمونه آزمایشگاهی را مستقیماً قیمت صنعتی فرض کرد.
—
۱۹-۴۶ ـ قیمت تمامشده نیمهصنعتی
در تولید نیمهصنعتی اطلاعات بسیار ارزشمندتری به دست میآید.
در این مرحله میتوان موارد زیر را اندازهگیری کرد:
– تعداد تولید در ساعت
– مقدار ضایعات
– مصرف برق
– مصرف فیلم
– زمان نیروی انسانی
– درصد محصولات مردود
– هزینه واقعی هر کیلوگرم
این دادهها مبنای مناسبی برای طراحی خط صنعتی هستند.
—
۱۹-۴۷ ـ برگه محاسبه اقتصادی هر بچ
برای هر بچ تولید بهتر است اطلاعات زیر ثبت شود:
شماره بچ:
تاریخ:
وزن پلیمر:
وزن آب:
وزن فیلم:
تعداد تولید:
تعداد سالم:
تعداد ضایعات:
مصرف برق:
زمان تولید:
تعداد نیروی انسانی:
هزینه مواد:
هزینه تولید:
قیمت تمامشده هر واحد:
پس از چند بچ، میانگین واقعی به دست میآید.
—
۱۹-۴۸ ـ داشبورد اقتصادی تولید
یک فایل اکسل ساده میتواند شامل این شاخصها باشد:
1. هزینه هر کیلوگرم
2. هزینه هر بسته
3. درصد ضایعات
4. تولید سالم در ساعت
5. مصرف پلیمر در هر بسته
6. مصرف فیلم در هر بسته
7. هزینه انرژی
8. هزینه نیروی انسانی
9. سود هر واحد
10. نقطه سربهسر
با بهروزرسانی این اطلاعات، تصمیمگیری برای قیمتگذاری بسیار سادهتر میشود.
—
جهت پیام به گردآورنده: ۰۹۳۸۸۴۰۶۷۱۶
۱۹-۴۹ ـ یک مدل پیشنهادی برای شروع تولید تجاری
برای شروع، بهتر است ابتدا یک محصول با مشخصات کاملاً مشخص تعریف شود.
برای مثال:
– وزن اسمی مشخص
– ابعاد مشخص
– نوع فیلم مشخص
– فرمولاسیون مشخص
– روش دوخت مشخص
– شرایط نگهداری مشخص
– آزمونهای کنترل کیفیت مشخص
سپس قیمت تمامشده همان محصول محاسبه شود.
پس از تثبیت تولید، میتوان محصولات دیگری با وزن و ابعاد متفاوت ایجاد کرد.
این روش از ایجاد تعداد زیادی محصول با هزینههای نامشخص جلوگیری میکند.
—
۱۹-۵۰ ـ جمعبندی اقتصادی فصل
قیمت واقعی یک ژلپک از جمع ساده آب و پلیمر به دست نمیآید.
برای محاسبه اقتصادی باید زنجیره کامل تولید دیده شود:
مواد اولیه → اختلاط → پرکنی → فیلم → دوخت → کنترل کیفیت → ضایعات → بستهبندی → انبار → انرژی → نیروی انسانی → استهلاک → هزینه عمومی → فروش
مهمترین نکته این است که کاهش قیمت تمامشده نباید باعث کاهش قابلیت اطمینان محصول شود.
یک ژلپک ارزان اما دارای نشتی، پارگی یا عملکرد نامناسب، از نظر اقتصادی میتواند بسیار پرهزینهتر از محصولی باشد که قیمت تولید اولیه آن کمی بالاتر است.
بنابراین بهترین روش اقتصادی این است که ابتدا حداقل مشخصات عملکردی محصول تعیین شود و سپس با آزمونهای واقعی، فرمولاسیون، فیلم، وزن، ابعاد و فرآیند تولید بهینه شوند.
مدل نهایی قیمتگذاری باید بر اساس داده واقعی خط تولید، قیمت واقعی مواد اولیه، درصد ضایعات و ظرفیت تولید محاسبه شود، نه صرفاً بر اساس تخمین اولیه.
جهت پیام به گردآورنده: ۰۹۳۸۸۴۰۶۷۱۶
فصل بعد
در فصل ۲۰ میتوان به موضوع بسیار مهم «کنترل کیفیت ژلپک و کمپرس یخ؛ آزمون نشتی، استحکام دوخت، انجماد و ذوب، تغییر حجم، دوام، یکنواختی وزن و معیارهای پذیرش محصول» پرداخت.
جهت پیام به گردآورنده: ۰۹۳۸۸۴۰۶۷۱۶
۰ دیدگاه