دانشنامه جامع اپوکسی عایق الکتریکی 56
فصل ۵۶ ـ نقش ضخامت رزین اپوکسی در عایق‌کاری الکتریکی؛ رابطه ضخامت، میدان الکتریکی و ولتاژ شکست
ضخامت یکی از نخستین پارامترهایی است که هنگام طراحی یک سیستم عایق الکتریکی رزینی مورد توجه قرار می‌گیرد. تصور اولیه ساده است: اگر مقدار بیشتری از ماده عایق بین دو نقطه الکتریکی قرار بگیرد، مسیر عبور جریان دشوارتر می‌شود و استقامت الکتریکی افزایش پیدا میکند. این برداشت در اصل درست است، اما در کاربردهای واقعی ماجرا به همین سادگی نیست.افزایش ضخامت رزین اپوکسی لزوماً به همان نسبت باعث افزایش ولتاژ قابل تحمل نمی‌شود. کیفیت پخت، وجود حباب، یکنواختی پوشش، هندسه قطعه، نوع تنش الکتریکی، دما، رطوبت، کیفیت زیرلایه و حتی روش آزمون می‌توانند نتیجه را تغییر دهند.به همین دلیل، طراحی ضخامت یک عایق اپوکسی باید بر پایه مفهوم استقامت دی‌الکتریک سیستم انجام شود، نه صرفاً با ضرب کردن یک عدد بر ضخامت.
۱. ضخامت عایق چه نقشی دارد؟
وقتی دو الکترود با اختلاف پتانسیل مشخصی از یکدیگر فاصله دارند و فضای بین آنها با ماده عایق پر شده است، توزیع میدان الکتریکی به هندسه و خواص دی‌الکتریک سیستم وابسته خواهد بود.در یک مدل بسیار ساده و یکنواخت، اگر میدان تقریباً یکنواخت باشد، می‌توان به‌صورت تقریبی نوشت:
E ≈ V / d
که در آن:- E شدت میدان الکتریکی؛- V اختلاف پتانسیل؛- d ضخامت یا فاصله مؤثر عایقی است.این رابطه برای درک اولیه بسیار مفید است، اما در یک تجهیز واقعی نمی‌توان همیشه آن را بدون اصلاحات لازم به کار برد.در گوشه‌ها، لبه‌ها، حفره‌ها و تغییرات ناگهانی هندسی، میدان می‌تواند یکنواخت نباشد.
۲. آیا دو برابر کردن ضخامت، ولتاژ تحمل را دو برابر میکند؟
خیر؛ دست‌کم نمی‌توان چنین نتیجه‌ای را به صورت عمومی اعلام کرد.اگر شرایط کاملاً ایده‌آل و میدان یکنواخت باشد، افزایش فاصله عایقی می‌تواند تنش الکتریکی متوسط را کاهش دهد.اما عایق واقعی دارای محدودیت‌هایی است.مثلاً اگر در لایه ضخیم‌تر حباب یا حفره ایجاد شود، ممکن است همین عیب داخلی به محل تمرکز میدان تبدیل شود. در چنین شرایطی، افزایش ضخامت اسمی الزاماً به معنی افزایش متناسب استقامت الکتریکی نیست.از سوی دیگر، اگر ضخامت بیش از حد باشد، احتمال ایجاد تنش‌های پخت، حفره‌های داخلی یا مشکلات انتقال حرارت نیز می‌تواند افزایش یابد.بنابراین سؤال صحیح این نیست که «برای فلان ولتاژ چند میلی‌متر رزین بریزیم؟»؛ بلکه باید پرسید:در شرایط واقعی و با روش اجرای مشخص، چه ضخامت مؤثر و چه ساختار عایقی برای رسیدن به سطح ایمنی موردنظر لازم است؟
برای خرید محصول کلیک کنید
۳. تفاوت ضخامت اسمی و ضخامت واقعی
ممکن است روی نقشه ضخامت پوشش ۲ میلی‌متر تعیین شده باشد، اما ضخامت واقعی در تمام نقاط قطعه دقیقاً ۲ میلی‌متر نباشد.برای مثال ممکن است در یک نقطه:- ۱/۵ میلی‌متر؛- در نقطه‌ای دیگر ۲ میلی‌متر؛- و در گوشه‌ای ۳ میلی‌متر ایجاد شده باشد.اگر این اختلاف ناشی از روش اجرا یا هندسه قطعه باشد، سیستم عایقی یکنواخت نخواهد بود.در بسیاری از موارد، حداقل ضخامت واقعی اهمیت بیشتری از ضخامت میانگین دارد.
۴. چرا ضخامت یکنواخت اهمیت دارد؟
یک پوشش عایق باید تا حد امکان بدون نواحی بسیار نازک، سوراخ، حفره یا نقص موضعی باشد.اگر یک بخش کوچک از پوشش بیش از حد نازک باشد، در صورت یکسان بودن اختلاف پتانسیل، میدان موضعی در آن قسمت می‌تواند افزایش پیدا کند.در نتیجه ممکن است شکست از همان نقطه آغاز شود.این موضوع شبیه زنجیری است که استحکام آن به ضعیف‌ترین حلقه وابسته است؛ در سیستم عایق نیز یک عیب موضعی می‌تواند اهمیت بیشتری از ضخامت مناسب در سایر نقاط داشته باشد.
۵. حباب در لایه ضخیم
یکی از دلایلی که نباید صرفاً به افزایش ضخامت فکر کرد، احتمال ایجاد حباب و تخلخل است.در هنگام اختلاط رزین، هوا ممکن است وارد ماده شود. اگر این هوا خارج نشود، بخشی از آن می‌تواند پس از اجرا درون لایه باقی بماند.در یک لایه بسیار نازک، امکان کنترل برخی عیوب ساده‌تر است؛ اما در لایه‌های ضخیم، کنترل یکنواختی کل حجم اهمیت بیشتری پیدا میکند.حباب داخلی در عایق الکتریکی می‌تواند اهمیت ویژه‌ای داشته باشد، زیرا خواص الکتریکی فضای گازی با رزین جامد یکسان نیست.
۶. ضخامت و تخلیه جزئی
در فصل‌های پیشین درباره تخلیه جزئی صحبت شد. در اینجا باید یک ارتباط مهم را در نظر گرفت.اگر افزایش ضخامت با ایجاد حفره‌های داخلی همراه شود، ممکن است در داخل عایق نقاطی ایجاد شوند که میدان الکتریکی در آنها شرایط متفاوتی داشته باشد.بنابراین یک لایه ضخیم‌تر اما دارای تخلخل زیاد، لزوماً از یک لایه نازک‌تر و کاملاً متراکم عملکرد بهتری ندارد.در عایق‌های حساس، کیفیت ساختار داخلی گاهی به اندازه ضخامت اسمی اهمیت پیدا میکند.
۷. استقامت دی‌الکتریک بر حسب ضخامت
گاهی مشخصات مواد عایق با واحدهایی مانند kV/mm بیان می‌شوند.این عدد می‌تواند برای مقایسه و تحلیل اولیه مفید باشد، اما نباید آن را بدون توجه به شرایط آزمون به عنوان یک ضریب ثابت و همیشگی در نظر گرفت.استقامت دی‌الکتریک ممکن است با افزایش ضخامت دقیقاً به صورت خطی رفتار نکند.همچنین نوع الکترود، شکل نمونه، سرعت اعمال ولتاژ، دما، رطوبت و وجود عیوب روی نتیجه اثر دارند.به همین علت، استفاده از یک عدد kV/mm برای تعیین مستقیم ضخامت نهایی تجهیز نیازمند احتیاط و ضریب اطمینان مناسب است.
۸. ولتاژ شکست با ولتاژ کاری متفاوت است
این نکته در معرفی رزین‌های عایق الکتریکی بسیار مهم است.ولتاژ شکست ولتاژی است که در یک آزمون مشخص باعث شکست الکتریکی نمونه می‌شود.اما ولتاژ کاری سطح ولتاژی است که تجهیز برای بهره‌برداری طراحی می‌شود و باید در طول عمر مورد انتظار، همراه با شرایط محیطی و ضریب اطمینان مناسب، قابل تحمل باشد.این دو عدد را نباید یکی دانست.بنابراین اگر یک نمونه رزین در آزمایشگاه در ولتاژ مشخصی دچار شکست شود، نمی‌توان گفت تجهیزی که با همان رزین پوشش داده شده باید در همان ولتاژ به‌طور دائم کار کند.
۹. مثال داده‌های آزمون رزین پادنار 8119
برای رزین اپوکسی عایق برق پادنار 8119، طبق داده‌های اعلام‌شده، آزمایش روی نمونه‌ای با ضخامت ۱ میلی‌متر و در ساختار مشخص مقره چرخی انجام شده است.در شرایط خشک، ولتاژ شکست نمونه ۲۱ کیلوولت و تحمل یک‌دقیقه‌ای ۳۵۰۰ ولت گزارش شده است.در شرایط مرطوب، ولتاژ شکست ۱۴ کیلوولت و تحمل یک‌دقیقه‌ای ۲۵۰۰ ولت اعلام شده است.این داده‌ها نمونه خوبی برای درک تفاوت میان «عدد آزمون» و «ضخامت طراحی» هستند.برای مثال، نمی‌توان صرفاً با تقسیم ۲۱ کیلوولت بر یک میلی‌متر نتیجه گرفت که این رزین دارای یک ولتاژ کاری ثابت ۲۱ کیلوولت به ازای هر میلی‌متر است.آن نتیجه‌گیری نیازمند اطلاعات و آزمون‌های بسیار بیشتری خواهد بود.
۱۰. چرا نتیجه آزمون یک میلی‌متر را نمی‌توان مستقیم به ضخامت‌های بیشتر تعمیم داد؟
فرض کنیم یک نمونه یک میلی‌متری در شرایط مشخصی در ولتاژ خاصی دچار شکست شده است.اگر همان رزین را به ضخامت ۲ یا ۳ میلی‌متر افزایش دهیم، ممکن است انتظار داشته باشیم ولتاژ شکست افزایش پیدا کند؛ اما مقدار افزایش را نمی‌توان بدون آزمون واقعی پیش‌بینی قطعی کرد.علت این است که با تغییر ضخامت، شرایط ساخت، احتمال عیوب داخلی، توزیع میدان، انتقال حرارت و تنش‌های مکانیکی نیز ممکن است تغییر کند.بنابراین: ۱ میلی‌متر → نتیجه آزمون همان نمونه و نه: ۱ میلی‌متر → ضریب ثابت برای تمام ضخامت‌ها این تفکیک از نظر فنی بسیار مهم است.
۱۱. اثر شکل هندسی بر ضخامت موردنیاز
ضخامت تنها یکی از پارامترهای هندسی سیستم است.یک سطح تخت با دو الکترود بزرگ و موازی، میدان نسبتاً متفاوتی نسبت به یک قطعه دارای:- گوشه تیز؛- لبه فلزی؛- پیچ و مهره؛- سوراخ؛- انحنا؛- تغییر قطر؛- یا فاصله بسیار کم میان دو بخش رسانا دارد. در چنین نقاطی ممکن است میدان موضعی افزایش پیدا کند.در نتیجه، ممکن است افزایش ضخامت عمومی پوشش، مشکل تمرکز میدان در یک گوشه تیز را به‌طور کامل حل نکند.
۱۲. شعاع انحنا و تمرکز میدان
لبه‌های تیز معمولاً برای طراحی عایق الکتریکی شرایط مطلوبی ایجاد نمی‌کنند.هرچه تغییر هندسه شدیدتر باشد، احتمال تمرکز میدان در اطراف آن ناحیه بیشتر می‌شود.به همین دلیل در طراحی تجهیزات ولتاژ بالا، گاهی اصلاح هندسه و افزایش شعاع انحنا می‌تواند به اندازه افزایش ضخامت عایق اهمیت داشته باشد.به عبارت ساده:عایق ضخیم با هندسه نامناسب، الزاماً بهتر از عایق مناسب با هندسه کنترل‌شده نیست.
۱۳. ضخامت پوشش و مسیر خزشی
در عایق‌کاری باید میان فاصله عبوری از داخل ماده و مسیر خزشی روی سطح نیز تفاوت قائل شد.افزایش ضخامت پوشش می‌تواند فاصله میان بخش‌های رسانا را در برخی ساختارها بیشتر کند، اما الزاماً مسیر خزشی سطحی را افزایش نمی‌دهد.اگر مشکل اصلی به آلودگی سطح و جریان نشتی مربوط باشد، تنها ضخیم‌تر کردن رزین ممکن است راهکار مناسبی نباشد.در این شرایط، طراحی سطح، فاصله خزشی، تمیزی و مقاومت در برابر آلودگی اهمیت پیدا می‌کنند.
۱۴. ضخامت و رطوبت
ضخامت همچنین با رفتار رطوبتی ارتباط دارد.یک پوشش ضخیم ممکن است مسیر نفوذ رطوبت بیشتری ایجاد کند، اما اگر اجرای آن نامناسب باشد، امکان محبوس شدن رطوبت یا ایجاد عیوب داخلی نیز وجود دارد.از سوی دیگر، در یک پوشش بسیار نازک، یک نقص کوچک می‌تواند بخش قابل توجهی از ضخامت مؤثر عایق را از بین ببرد.پس هدف اصلی باید ایجاد یک ساختار متراکم، یکنواخت و بدون نقص باشد.
۱۵. ضخامت و دمای کاری
رزین اپوکسی یک ماده پلیمری است و رفتار حرارتی آن باید در طراحی مورد توجه قرار گیرد.افزایش ضخامت می‌تواند انتقال حرارت از داخل لایه را تغییر دهد. در سیستم‌هایی که در مجاورت منبع حرارتی قرار دارند، این مسئله می‌تواند اهمیت بیشتری پیدا کند.همچنین گرمای ایجادشده در قطعه ممکن است بر پایداری رزین، تنش‌های حرارتی و عملکرد بلندمدت اثر بگذارد.بنابراین ضخامت عایق نباید بدون توجه به شرایط حرارتی تعیین شود.
۱۶. ضخامت زیاد همیشه نشانه کیفیت بیشتر نیست
در پروژه‌های اجرایی گاهی این تصور وجود دارد که «هرچه رزین بیشتر باشد، عایق بهتر است». این تصور می‌تواند باعث افزایش غیرضروری ضخامت شود. افزایش بیش از اندازه ماده ممکن است مشکلاتی مانند:- افزایش زمان پخت؛- افزایش تنش داخلی؛- ایجاد حباب؛- دشوار شدن کنترل ضخامت؛- افزایش وزن؛- افزایش هزینه؛- و مشکلات حرارتی را ایجاد کند. ضخامت مناسب باید حاصل محاسبه، تجربه اجرایی، مشخصات محصول و آزمون باشد.
برای خرید محصول کلیک کنید
۱۷. ضخامت کم چه مشکلاتی دارد؟
در طرف مقابل، پوشش بیش از حد نازک نیز می‌تواند خطرناک باشد.در صورتی که ضخامت از مقدار موردنیاز کمتر باشد، کوچک‌ترین نقص سطحی یا ناحیه بدون پوشش ممکن است فاصله مؤثر عایقی را کاهش دهد.همچنین در کاربردهایی که سطح زیرلایه دارای ناهمواری است، ضخامت اسمی پایین ممکن است در بعضی نقاط به ضخامت بسیار کمتری تبدیل شود.بنابراین کنترل حداقل ضخامت اهمیت ویژه‌ای دارد.
۱۸. اندازه‌گیری ضخامت چگونه انجام می‌شود؟
روش اندازه‌گیری به نوع زیرلایه و نوع پوشش بستگی دارد.در پوشش‌های اجراشده روی فلز، می‌توان از تجهیزات مناسب اندازه‌گیری ضخامت پوشش استفاده کرد.اما در برخی قطعات رزینی یا ساختارهای پیچیده، ممکن است اندازه‌گیری مستقیم دشوار باشد.در چنین مواردی، نمونه‌سازی، کنترل فرآیند اجرا و استفاده از روش‌های مناسب با هندسه قطعه اهمیت بیشتری پیدا میکند. عدد ضخامت زمانی ارزشمند است که مشخص باشد در کدام نقطه، با چه روشی و با چه دقتی اندازه‌گیری شده است.
۱۹. ضخامت و کیفیت پخت
در سیستم‌های ضخیم، شرایط پخت می‌تواند با لایه‌های نازک متفاوت باشد.اگر پخت وابسته به دما یا واکنش شیمیایی باشد، باید اطمینان حاصل شود که تمام ضخامت موردنظر به شرایط مناسب پخت می‌رسد.پخت ناقص در بخشی از لایه می‌تواند خواص نهایی آن را تغییر دهد.به همین دلیل، در سیستم‌های ضخیم‌تر باید دستورالعمل فنی محصول درباره حداکثر ضخامت هر مرحله، زمان پخت و شرایط محیطی رعایت شود.
۲۰. اجرای چندلایه به جای یک لایه بسیار ضخیم
در بعضی کاربردها ممکن است اجرای چند لایه کنترل‌شده، از اجرای یک لایه بسیار ضخیم مناسب‌تر باشد.این موضوع می‌تواند امکان کنترل بهتر ضخامت، خروج هوا و کیفیت سطح را فراهم کند.اما این روش نیز باید با فرمولاسیون و دستورالعمل محصول سازگار باشد.اگر بین لایه‌ها آلودگی، رطوبت یا چسبندگی نامناسب ایجاد شود، ساختار چندلایه می‌تواند به جای بهبود، یک فصل مشترک ضعیف ایجاد کند.بنابراین «چندلایه بودن» به‌خودی‌خود مزیت مطلق نیست.
۲۱. ضخامت عایق در طراحی ولتاژ بالا
در سیستم‌های ولتاژ بالا، تعیین ضخامت عایق معمولاً یک مسئله چندپارامتری است.عوامل مهم عبارت‌اند از:- سطح ولتاژ؛- نوع ولتاژ؛- AC یا DC بودن؛- شکل موج؛- اضافه‌ولتاژها؛- شرایط محیطی؛- فاصله هوایی؛- فاصله خزشی؛ جنس زیرلایه؛- شکل هندسی؛- نوع عایق؛- وجود حفره و عیوب؛- دمای کاری؛- و عمر مورد انتظار.به همین دلیل تعیین ضخامت صرفاً با یک فرمول ساده می‌تواند برای کاربردهای حساس کافی نباشد.
۲۲. ولتاژ AC و DC
رفتار مواد عایق تحت ولتاژ متناوب و مستقیم الزاماً یکسان نیست.در AC، میدان به‌طور مداوم تغییر جهت می‌دهد؛ در حالی که در DC توزیع بار فضایی و رفتار انتقال بار می‌تواند اهمیت بیشتری پیدا کند.بنابراین اگر رزین برای یک کاربرد خاص طراحی یا ارزیابی می‌شود، نوع تنش الکتریکی باید در آزمون‌ها مشخص باشد.نمی‌توان نتیجه یک آزمون را بدون توجه به نوع ولتاژ به تمام کاربردها تعمیم داد.
۲۳. اضافه‌ولتاژ و ضربه‌های گذرا
یک تجهیز ممکن است در حالت عادی با ولتاژ مشخصی کار کند، اما در طول عمر خود با اضافه‌ولتاژهای گذرا نیز مواجه شود.این موضوع در تجهیزات شبکه برق اهمیت ویژه‌ای دارد.بنابراین طراحی عایق نباید صرفاً بر اساس ولتاژ نامی انجام شود. شرایط گذرا، هماهنگی عایقی و الزامات استاندارد مربوط به تجهیز نیز باید بررسی شوند.رزین بخشی از سیستم عایقی است، نه تمام آن.
۲۴. چرا آزمون نمونه واقعی اهمیت دارد؟
اگر هدف انتخاب ضخامت برای یک کاربرد مشخص باشد، یکی از روش‌های مطمئن‌تر، ساخت نمونه با:- همان رزین؛- همان ضخامت؛- همان زیرلایه؛- همان روش اجرا؛- همان هندسه؛- و تا حد امکان شرایط محیطی نزدیک به کاربرد است. سپس می‌توان نمونه را تحت آزمون‌های مناسب قرار داد. این روش به‌مراتب قابل اتکاتر از این است که تنها یک عدد عمومی از استقامت دی‌الکتریک رزین گرفته شود و برای تمام شرایط استفاده شود.
۲۵. ضخامت و ضریب اطمینان
در طراحی عایق، استفاده از ضریب اطمینان اهمیت دارد.اگر یک نمونه در آزمایشگاه در شرایط کنترل‌شده دچار شکست شود، شرایط واقعی ممکن است بسیار پیچیده‌تر باشد.رطوبت، آلودگی، دما، سیکل حرارتی، پیرشدگی، تلرانس ضخامت و خطاهای اجرایی همگی می‌توانند فاصله میان شرایط آزمایش و بهره‌برداری را ایجاد کنند.بنابراین ولتاژ طراحی نباید صرفاً برابر با یک مقدار آزمایشگاهی قرار داده شود.مقدار ضریب اطمینان باید بر اساس استاندارد، نوع تجهیز، سطح ریسک و الزامات طراحی تعیین شود.
۲۶. یک روش نادرست برای محاسبه ضخامت
فرض کنیم شخصی بگوید:«رزین در آزمایش ۲۱ کیلوولت را تحمل کرده و ضخامت نمونه یک میلی‌متر بوده است؛ بنابراین برای ۲۱۰ کیلوولت باید ۱۰ میلی‌متر رزین اجرا کنیم.»این محاسبه برای طراحی یک تجهیز واقعی کافی نیست.زیرا در آن، مواردی مانند شرایط آزمون، شکل میدان، حفره‌ها، رطوبت، ضریب اطمینان، اضافه‌ولتاژ، مسیر خزشی و کیفیت اجرا نادیده گرفته شده‌اند.چنین محاسبه‌ای شاید برای توضیح یک مفهوم ساده آموزشی مفید باشد، اما نمی‌تواند جایگزین طراحی مهندسی عایق شود.
۲۷. روش صحیح نگاه کردن به ضخامت
روش مناسب‌تر این است که ضخامت به عنوان یکی از اجزای یک سیستم کامل دیده شود:ولتاژ موردنظر → تعیین تنش الکتریکی مجاز → انتخاب ساختار عایقی → طراحی هندسه → تعیین ضخامت اولیه → ساخت نمونه → آزمون → اصلاح طراحی → تأیید نهایی. در این فرآیند، رزین تنها یک ماده اولیه نیست؛ بلکه بخشی از یک سامانه عایق است.
۲۸. کنترل ضخامت در اجرای رزین پادنار 8119
در صورتی که رزین اپوکسی عایق برق پادنار 8119 برای یک پروژه مشخص استفاده شود، ضخامت اجرایی باید بر اساس کاربرد و دستورالعمل فنی همان سیستم تعیین شود.نتایج آزمون اعلام‌شده برای نمونه یک میلی‌متری را می‌توان به عنوان اطلاعاتی درباره رفتار همان نمونه در شرایط آزمون در نظر گرفت، اما نباید آن را به صورت یک رابطه عمومی و خطی برای تمام ضخامت‌ها معرفی کرد.در پروژه‌های حساس، بهتر است ضخامت نهایی، روش اجرا و شرایط آزمون مستند شوند.
۲۹. جدول مفهومی انتخاب ضخامت
وضعیت| برداشت فنی ضخامت بسیار کم| احتمال کاهش فاصله مؤثر عایقی و حساسیت بیشتر به نقص ضخامت مناسب و یکنواخت| شرایط مطلوب‌تر برای ایجاد لایه عایق پایدار ضخامت زیاد با اجرای صحیح| ممکن است مفید باشد، اما نیازمند بررسی پخت و تنش داخلی است، ضخامت زیاد همراه با حباب| افزایش ضخامت الزاماً مزیت الکتریکی ایجاد نمی‌کند ضخامت نامنظم| وجود نقاط ضعیف و تمرکز تنش محتمل است ضخامت بدون آزمون کاربردی| برای تعیین قطعی ولتاژ کاری کافی نیست
۳۰. جمع‌بندی
- ضخامت رزین اپوکسی یکی از عوامل اساسی در عایق‌کاری الکتریکی است، اما نمی‌توان عملکرد عایق را تنها بر اساس تعداد میلی‌مترهای رزین ارزیابی کرد.در یک مدل ساده، افزایش فاصله عایقی باعث کاهش میدان متوسط برای یک ولتاژ مشخص می‌شود؛ اما در سیستم واقعی، عواملی مانند حباب، تخلخل، شکل هندسی، تمرکز میدان، رطوبت، کیفیت پخت، چسبندگی، ضخامت یکنواخت و شرایط محیطی نیز تعیین‌کننده هستند.نتایج آزمون رزین پادنار 8119 نیز باید دقیقاً در چارچوب شرایط آزمایش تفسیر شوند. داده‌های اعلام‌شده برای نمونه ۱ میلی‌متری نشان‌دهنده عملکرد همان نمونه در شرایط مشخص هستند و نباید بدون آزمون و تحلیل مهندسی به یک «ولتاژ کاری ثابت به ازای هر میلی‌متر» تبدیل شوند.در طراحی عایق الکتریکی، هدف دستیابی به ضخامت کافی و یکنواخت همراه با ساختار بدون عیب و هندسه مناسب است؛ نه صرفاً افزایش مقدار رزین.در نهایت می‌توان این اصل را به عنوان یکی از قواعد مهم عایق‌کاری رزینی در نظر گرفت:عایق بهتر، الزاماً عایق ضخیم‌تر نیست؛ عایق بهتر، عایقی است که ضخامت مناسب، ساختار سالم، اجرای صحیح و طراحی الکتریکی متناسب با شرایط بهره‌برداری داشته باشد.
۰ دیدگاه